خانه > دسته‌بندی نشده, سلامت هفته > بیماران سرطانی و امید آنها به آینده

بیماران سرطانی و امید آنها به آینده


سلامتی بسیار خوب است یعنی همه آرزو دارند آن را تا آخر عمر داشته باشند، بارها شنیده اید انسان وقتی سالم است و بدون هیچ مشکلی فعالیت های روزانه را انجام می دهد و هزار کار خوب و بد را انجام می دهد توجهی به سلامتی خود نمی کند ولی زمانی که به یک بیماری سنگین دچار شد، روزهایی که سالم و تندرست بوده است را مانند قطاری می بینید که از جلوی چشمانش دور می شود. صحبت ما بر سر سالم نگاه داشتن بدن تا آخر عمر و شیوه های جلوگیری از بیماری نیست، ما می خواهیم به سراغ بیماری برویم که گریبان گیر بسیاری از افراد شده است و وقتی فردی به این بیماری دچار می شود به نوعی دچار یأس و ناامیدی می شود.

طی سالیان اخیر در همه جا صحبت ها،نوشته ها،مقالات،اخباری را در زمینه انواع مختلف سرطان خوانده و شنیده ایم، می بینیم کودکانی را که در چند سال اول ورود به هستی دچار این بیماری سنگین می شوند و پدر و مادر آنها دنیای جلوی خود را تیره و تار می بینند، باید قبول داشت سختی که سرطان برای بزرگسالان دارد برای کودکان دو برابر است چون بدن آنها در حال شکل گیری است و بافت ها در حال ساخت بدن هستند و توان مقابله با چنین بیماری را به راحتی نخواهند داشت. کودکانی که چیزی از این بیماری نمی دانند و در سال های اولیه زندگی دارای دوستانی در یک محیط بسته با وضعیت مشابه هستند، شاید در جلسات شیمی درمانی موی آنها ریزش کند یا ابروی خود را از دست بدهند، آنها در این سن شاید فقط درد را تحمل کنند و جز شیون و فریاد کاری دیگری از دستشان بر نیاد. این پدر و مادرها هستند که با دیدن فرزند خودشان، گریه از چشمانشان جاری می شود. آنهایی که باید به دنبال داروهای کمیاب و صد البته گران قیمت مراکز دارویی مختلف را زیر و رو کنند و اگر توان خرید داشته باشند  آن را تهیه کنند تا کودکشان کمی جان بگیرید. خیلی سخت است که وضع مالی خانواده خوب نباشد و دچار این شرایط شود، آن وقت باید با وام، قرض ،کمک خیریه و نامه نگاری به سازمان ها کمک کننده  بتوانند داروها را تهیه کنند.

در افراد بزرگسال وضعیت کمی بهتر می شود چون بدن آنها نسبت به کودکان مقاوم تر است ولی آنها هم مشکلات خاص خود را دارند، بسیاری از افراد وقتی از پزشک خود می شوند که دچار این بیماری هستند بی اراده سست می شود و دنیای خود را تیره می ببیند،‌البته با این حجم مطالب و صحبت ها در مورد سرطان حق هم دارند که نگران باشند ولی همه چیز به خودشان بستگی دارد. این خودشان هستند که با اراده می توانند مشکلات سر راه  در این بیماری را کاهش دهند و به نوعی خود باوری برسند.باید دانست که با قبول سنگین بودن و لاعلاج بودن بیماری و تلقین کردن که “این بیماری من را از پای در می آورد” نه تنها کمکی به خود نمی کنید بلکه زمینه های نابودی خود را فراهم می کنید. مشکلات وجود دارد، داروها گران است، بیماری فشار زیادی وارد می کنند ولی دلیلی وجود ندارد به خاطر مشکلات بالا زندگی خود را تمام شده بدانید، اگر بیمار سرطانی کودک باشد پدر و مادر وظیفه دارند تا با ایجاد محیطی بانشاط و پرانرژی فرزند خود را سر ذوق بیاورند و فقط اثرات بیماری را کمتر کنند، نه اینکه بیشتر به غم و اندوه دامن بزنند. در بزرگسالان نیز  اطرافیان نزدیک مثل همسر یا پدر و مادر باید با نگاه های خود،با حرف های خود، با امید های خود شخص بیمار را با انرژی نگه دارند. هیچ چیز به اندازه اراده فرد نمی تواند مهم باشد، اگر شما نخواهید، بهترین کمدین های دنیا یا محبوب ترین فیلم های کمدی نمی تواند شما را بخنداند، این را بدانید که کلید اراده و بهبودی فقط در دستان شماست. اگر شما بخواهید و خانواده نیز چهره خندان و امیدوار به خود بگیرند، مطمئن باشید نتیجه خوبی را خواهید دید. در دوران درمان به هزینه ها فکر نکنید‌(خدا بزرگ است) به آینده ای که خودتان از یک بیمار سرطانی ساخته اید فکر نکنید، به بیماران همانند خود روحیه دهید و نگذارید این بیماری کوچک ترین نفوذی در روح و اراده قوی شما کند. سرطان گونه های مختلفی دارد ولی هر یک از گونه ها هم باشد شما با توان روحی خود می توانید آنها را کنار بزنید. افراد بسیاری بوده اند که به سرطان دچار شده اند و بعد از دو سال به زندگی عادی بازگشته اند، امیدوارم افرادی که به این بیماری دچار شده اند نیز مثل بقیه افراد موفقی که به این بیماری فائوق آمده اند امید خود را حفظ کنند و فقط به فکر برنامه ریزی برای آینده خود باشند. در ضمن نگران زیبایی از دست رفته نباشید چون خیلی زود آن را بدست می آوردید.

پی نوشت : با آرزوی سلامتی برای تمامی بیماران سرطانی و به امید اینکه کمتر کسی به این بیماری مبتلا شود.
در کنار مطالب بالا باید گفت، موسسه هایی همانند “محک” کمک بسیاری به کودکان سرطانی می کنند که فعالیت موسسه های این چنینی با کمک های مالی مردم شایان تقدیر ست.

 

No related posts.