خانه > دسته‌بندی نشده > فیلم‌ها در کشورهای مختلف چگونه ساخته می‌شوند؟

فیلم‌ها در کشورهای مختلف چگونه ساخته می‌شوند؟

کمتر پیش می‌آید که کسی را در اطرافیانمان پیدا کنیم و بگوید فیلم دوست ندارد. از فیلم‌های جذاب هندی گرفته تا سریال‌های گُهربار ایرانی،‌ همگی مخاطب دارد و حتی اگر اهل فیلم و سریال هم نباشید، قطعا تا به حال یک نیم نگاهی به آنها انداخته‌اید. برای ساخت یک فیلم، عناصر مختلفی باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند تا فیلم ساخته شود، از کارگردان گرفته تا منشی صحنه و بازیگران و حتی تدارکات. ما در این پست می خواهیم به صورت کلی، مراحل ساخت فیلم در کشورهای مختلف را برایتان شرح دهیم، از فیلم‌های هندی گرفته تا فیلم‌های کره‌ای و ایرانی.

بازیگر هندی

هند: سینمای هندی‌ها که «بالیوود» نام دارد، پیشینه کاملا درخشانی از خود در صنعتِ فیلم‌سازی به جای گذاشته است. وقتی صحبت از فیلم هندی می‌شود، همه یادِ «خالی‌بندی‌های» مشهور در فیلم‌های هندی می‌افتند. برای اینکه یک فیلم‌هندی ساخته شود به افراد/موارد زیر نیاز داریم:

  • راج کاپور و آمیتاب باچان: این دو نفر، اول و آخرِ سینمای هند هستند، اگر یکی از این دو نفر در فیلم نباشند، اصلا نمی‌توان نام آن فیلم را فیلمِ هندی گذاشت اما اگر یکی از این دو بازیگر در فیلم باشند، حدود ۸۰٪ فیلم هندی ما ساخته شده است. به نظر می‌رسد با فوت شدن این دو بازیگر در سال‌های آینده، درِوازه سینمای هند تخته شود و همگی بروند سراغِ  یک شغلِ دیگر.
  •  مرحله فقیر نشین: هندی‌ها درآمد سرانه پایینی دارند و این مورد کاملا در فیلم‌هایشان هم نشان داده می‌شود. من خودم شخصا به خاطر ندارم که فیلم هندی دیده باشم و همه افراد حاضر در فیلم، وضع خوبی داشته باشند. اصولا فیلم‌های هندی، بر پایه منطقه فقیر نشین ساخته می‌شود و عده‌ای دارند حق آن یکی را می‌خورند.
  • اغراق: چاشنی تمامی فیلم‌های هندی، همین «اغراق و خالی‌بندی»‌ است. چند نمونه از اغراق‌های فیلم هندی: – برادری که بعد از ۴۴ سال با یک خال آن یکی را پیدا کرده – نوزاد ۱ ماه‌ای که راه می‌رود – معلولی که با تمرین و تلاش، جُفت پای سالم پیدا می‌کند و در مسابقات کریکت با تیمش قهرمان می‌شود – پدری که چهار فرزند خود را در خیابان رها کرده و بعد از ۱۰ سال، آن فرزندان به دیدار پدر می‌آیند و دستِ پدر را می‌بوسند و مواردی از این قبیل.

ایران: قُربانِ فیلم‌سازهای ایرانی خودمان بروم که لاقل از هندی‌ها چند مرحله بالاتر هستند. کاری به «اصغر فرهادی» و کارگردانان بزرگ‌تر ایرانی ندارم که اثر شاهکار می‌سازند و روحِ آدم را به وجد می‌آورند، بلکه بیشتر می‌خواهم راجبه قشر گسترده‌تر کارگردان‌های ایرانی صحبت کنم. صنعت فیلم‌سازی در ایران پیشینه نسبتا بلندی دارد و فیلم‌های خوبی ساخته شده است اما بعضی موارد واقعا آزار دهنده است، مثلا مواردِ زیر:

  • بازیگران کهنسال: خدا نکند که یک پیرمرد/پیرزن بتواند کمی دلقک بازی دربیاورد و بدتر از آن، مردم کمی بخندند. اولین تجربه بازی‌های این کهنسالان همانا و نمایش آنها در فیلم‌های آینده همانا! از چهرهای محبوب این قسمت می‌توانم به «احمد پورمُخبر» اشاره کنم که با بیرون آوردن زبانش و گِرد کردن چشمانش و یک لبخند ملیح، شما را پخش زمین می‌کند (از لحاظِ شدت خنده).
  • مراسم ختم و عروسی: ما که نمی‌دانیم اما انگار یک قانونِ نوشته در بین کارگردان‌ها و نویسنده‌های ایرانی وجود دارد که حتما باید در فیلم‌ها مراسم ختم یا عروسی وجود داشته باشد، وگرنه فیلم ناقص می‌شود.
  • پیام اخلاقی: اصلا محال است شما یک فیلم ایرانی ببینید که پیام اخلاقی نداشته باشد. یک فیلم ایرانی و یک پیام اخلاقی. از پیام‌های اخلاقی در زمینه اعتیاد گرفته تا ازدواج و رفیق ناباب و کلاهبرداری و قاچاق و مواردی از این قبیل.

کره جنوبی، چین و اطراف: این بندگان خدا خیلی دیر آپدیت می‌شوند و کلا دوست دارند در زمینه فیلم‌های تاریخی کار کنند. البته ذکر این نکته ضروری است فیلم‌هایی که در صدا و سیمای خودمان پخش می‌شود، از نوع کره‌ای-تاریخی است، وگرنه خود کره فیلم‌هایی می‌سازد که با لب و لوچه شما بازی می‌کند. ویژگی‌های فیلم‌های آسیای شرقی از آن مدل‌هایی که در تلویزیون پخش می‌شود، اینطوریست:

  • قصر: کُلِ فیلم‌های کره‌ای-تاریخی در قصرها اجرا می‌شود و ببینده بعد از چند قسمت، با راههای مخفی قصر نیز آشنا می‌شود.
  • جومونگ و یانگوم: در فیلم باید شبیه این دو بازیگر وجود داشته باشد، وگرنه آن فیلم از رده خارج محسوب می‌شود. جومونگ و یانگوم اسطوره‌های مردم هستند و همگی انتظار دارند کاراکترهایی شبیه به این دو در فیلم‌ها حضور داشته باشند.
  • وجه تشابه با هند: این فیلم‌های تاریخی کره‌ای، تشابه‌هات زیادی با فیلم‌های هندی دارد، چونکه در اکثر آنها یک نفر می‌خواهد آن یکی را نابود کند و نقشه‌های زیادی می‌کشند اما در نهایت، شکست می‌خورد. یا شخص مقابل را شکنجه می‌کنند، در صورتی که بیگناه هست؛ حالا به همه اینها، موزیک پس‌زمینه را هم اضافه کنید که دل در دل تماشاگر نمی‌گذارد. یانگوم را که خاطرتان هست؟ سوسانو چطور؟
امریکا: از آنجا که فاصله سینمای هالیوود و امریکا خیلی بیشتر از کشورهای بالا است، اصلا ما نمی‌توانیم ایرادی ازش بگیریم و صرفا می‌گوییم دمشان گرم.  سلامِ ما را به آنجلینا جولی برسانید.

 

 

 

Related posts:

  1. بسته‌بندی هایی که هیچ وقت عوض نمی شوند!
  2. چگونه یک ایرانی اصیل شویم؟
  1. ۲۰ تیر ۱۳۹۱ در ۱۹:۲۸ | #1

    آرمان خدایی قوه تخیل و طنز بالایی داری. مطالبت واقعا جذابه و خوراک خوندن. دیگه اضافه شدی به بوکمارک ما همیشه

    • آرمان حسینی
      ۲۰ تیر ۱۳۹۱ در ۱۹:۳۱ | #2

      لطف داری فرزاد جان؛ ممنون :)

  2. کسری
    ۲۲ تیر ۱۳۹۱ در ۱۶:۴۶ | #3

    ایول داری بابا مرور اخبارت معرکه بود اشکم درامد

  3. ۲۲ تیر ۱۳۹۱ در ۱۹:۳۶ | #4

    خسته نباشی آقا آرمان! طنزت نسبتا خوبه، البته باید بگم که تحلیل فیلم این آقای اصغر فرهادی و کارگردان بزرگ به قول شما رو هم شنیدیم و شما هم بهتره بری گوش کنی. از سایت جنبش مصاف

  4. ۲۳ تیر ۱۳۹۱ در ۱۸:۰۱ | #5

    @هادی
    البته به قول آرمان نه ، به قول خیلی ها !!! غیر از شما و بعضی ها :)

  1. بدون بازتاب